Αρκετές μέρες χωρίς εγγραφή. Ήμουν αρκετά απασχολημένος. Ο καιρός έχει χαλάσει, δεν είναι ακόμα βαρύς χειμώνας, αλλά οι θερμοκρασίες κυμαίνονται περίπου στους 12ο-και να βλέπω πως στην Κρήτη είναι ακόμα πάνω από 25ο!!
Στη φωτογραφία, μια επέτειος που γιορτάστηκε στο Πανεπιστήμιο. Τα 400 χρόνια δραστηριοποίησης στη Λιθουανία του τάγματος των Ιησουιτών. Καμιά σχέση με κώδικες Ντα Βίντσι:-) Απλούστατα, το τάγμα ίδρυσε το Πανεπιστήμιο, οπότε διοργάνωσε μια επετειακή εκδήλωση.
Καλά λένε πως μια χώρα τη γνωρίζεις μόνο όταν ζήσεις σε αυτήν αρκετά και αποκτήσεις φιλίες με τους ανθρώπους. Όσοι διαβάζετε το ιστολόγιο από καιρό, θα θυμάστε την απορία μου για το αντιρωσικό μένος και τον άκρατο φιλοαμερικανισμό των Λιθουανών. Ανακάλυψα πρόσφατα πως και στους Λιθουανούς φαίνεται ανεξήγητη η αντιαμερικανική στάση μας. Τελικά, κάθε λαός αντιπαθεί αυτόν που τον έχει ιστορικά πληγώσει.
Στο πανεπιστήμιο, δουλεύοντας με τους φοιτητές την “Αιολική Γη”(έργο που τους αρέσει πολύ και οι ίδιοι ενδιαφέρθηκαν να μελετήσουν σε βάθος), είχαμε μια συζήτηση για την Μικρασιατική καταστροφή και τα τα τραύματα(υλικά αλλά περισσότερο ψυχολογικά) που άφησε στους Έλληνες. Στη συζήτηση αυτή, ενδιαφέρθηκα να μάθω ποιες είναι οι ιστορικές στιγμές που πλήγωσαν τους Λιθουανούς. Και μου είπαν δύο: το 1946, χρονιά που με εντολή του Στάλιν χιλιάδες Λιθουανοί εκτοπίστηκαν στη Σιβηρία, οι περισσότεροι δεν γύρισαν ποτέ. Και το 1991, χρονιά που οι Λιθουανοί ανακηρύσσουν την ανεξαρτησία τους, αλλά σε απάντηση ο ρωσικός στρατός καταλαμβάνει τις κύριες πόλεις της χώρας. Επακολουθούν μαζικές, καθημερινές διαδηλώσεις και συγκρούσεις και δεκάδες πολίτες χάνουν τη ζωή τους, μέχρι τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς, οπότε η Ρωσία αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της χώρας. Και τα δυο γεγονότα, όπως βλέπετε, αναφέρονται στη ρωσική κατοχή. Πράγμα που εξηγεί το φόβο των Λιθουανών για τον πανίσχυρο γείτονα. Και χτες, που ο Μεντβέντεφ ανακοίνωσε την εγκατάσταση πυραύλων στο Καλίνινγκραντ(το οποίο απέχει μόλις 300 χιλιόμετρα από εδώ), σε απάντηση για την εγκατάσταση αμερικανικών πυραύλων σε Τσεχία και Πολωνία, ο φόβος αυτός εκφράστηκε πάλι έντονα σε τηλεοπτικές συζητήσεις.
Ωστόσο, μην νομίζετε πως οι Λιθουανοί δεν έχουν κρίση. Και στα γεγονότα του Καυκάσου, μόνο μια μικρή μερίδα φανατικών διαδήλωνε. Οι περισσότεροι δεν είχαν πρόβλημα να πουν πως την κρίση δημιούργησε ο πρόεδρος της Γεωργίας. Ίδια και η αντιμετώπισή τους για τις εξελίξεις στις ΗΠΑ. Είναι (στην πλειοψηφία τους) εναντίον του πολέμου στο Ιράκ, υποστήριζαν τον Ομπάμα-αν έβαζε υποψηφιότητα εδώ θα έπαιρνε πάνω από 90%. Ελπίζουν πως αυτός θα σταματήσει τον πόλεμο στο Ιράκ και θα βρει έναν τρόπο συνεννόησης με τη Ρωσία. Έχουν τόσο μεγάλα και πιεστικά προβλήματα καθημερινότητας να επιλύσουν, που δεν επιδιώκουν όξυνση των σχέσεων με τη Ρωσία. Φυσικά, ουδέποτε πρόκειται να γίνουν φιλο-Ρώσοι. Όπως είπα, οι άσχημες στιγμές της ιστορίας τους συνδέονται με τους Ρώσους και την κατοχή απ’ αυτούς. Προσθέστε και την έμμεση απαγόρευση της χρήσης της γλώσσας τους για χρόνια(πιο πολύ χρησιμοποιούνταν η ρωσική) και θα καταλάβετε. Σήμερα, οι νέοι κάτω των 30 ετών, δεν γνωρίζουν(ή ελάχιστα γνωρίζουν) ρωσικά. Στα σχολεία διδάσκονται σαν πρώτη ξένη γλώσσα τα αγγλικά και σαν δεύτερη τα γερμανικά. Και αν κάποιος ξένος (όπως εγώ) ζει μόνιμα στη χώρα τους, δεν τον εκτιμούν αν δεν προσπαθήσει να μάθει τη γλώσσα τους. Πράγμα που εξηγεί γιατί ξεκινώ μαθήματα Λιθουανικών:-)
Και άλλη μια φωτογραφία. Το Υπουργείο Στρατιωτικών της χώρας. Δίπλα στο Προεδρικό μέγαρο και το Πανεπιστήμιο. Στο επανιδείν!
