Καλοκαίρι και έξοχες αναλύσεις

Καλοκαίρι εδώ. Ήλιος και ζέστη. Επιτέλους! Μου θυμίζει τη ζέστη της Κρήτης. Να είχε και θάλασσα! Αλλά μόνο με τον ποταμό ικανοποιούμαι προς το παρόν-μέχρι το καλοκαίρι, που ελπίζω να κατέβω στην Ελλάδα λίγες μέρες.

Στις τελειόφοιτες φοιτήτριες του τμήματος Λιθουανικής Φιλολογίας και Νέας Ελληνικής Γλώσσας, με τις οποίες ασχοληθήκαμε με την ανάλυση του “Άξιον Εστί” αυτό το διάστημα, είχα δώσει για εργασία την ανάλυση του “Προφητικόν”. Πραγματικά, έχω εντυπωσιαστεί. Θα ζητήσω την άδειά τους και, αν κάποιες συμφωνήσουν, θα δημοσιεύσω εδώ τις εργασίες τους. Έξοχες αναλύσεις σε ένα δύσκολο απόσπασμα του Ελύτη. Ελπίζω κάποιες να συμφωνήσουν-θα δούμε.

Οι πρώτες ελληνομαθείς πτυχιούχες

Σε λίγες μέρες, ξεκινά η εξεταστική περίοδος για τους τελειόφοιτους του Πανεπιστημίου. Σημαντικό γεγονός: Παίρνουν πτυχίο οι πρώτες 17 φοιτήτριες του τμήματος Λιθουανικής Φιλολογίας και Νέας Ελληνικής Γλώσσας. Ένα τμήμα που δημιουργήθηκε πριν από τέσσερα χρόνια, με πρωτοβουλία και απόφαση του Πανεπιστημίου. Και χρωστάει πολλά(όπως και η ελληνική γλώσσα και πολιτισμός) στην καθηγήτρια Κα Kristina Svareviciute. Μέχρι φέτος, δεν υπήρχε Έλληνας εκπαιδευτικός στη Λιθουανία. Η Κα Svareviciute στήριξε το τμήμα και ανέλαβε αποκλειστικά τη διδασκαλία της νεοελληνικής γλώσσας, λογοτεχνίας και πολιτισμού στις πρώτες 17 φοιτήτριες.

Από Σεπτέμβριο, θα ξεκινήσουν άλλοι πρωτοετείς φοιτητές το τμήμα. Και πάντα με την ίδια καθηγήτρια. Κάποια στιγμή, πρέπει να αναγνωρίζουμε τους ελληνομαθείς ξένους καθηγητές, που στηρίζουν και διαδίδουν τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και τον πολιτισμό μας στις χώρες τους.

Η “πράσινη γέφυρα”-μνημείο σοβιετικής εποχής

Στη σημερινή Λιθουανία, 18 χρόνια από την ανεξαρτησία, δεν έχει απομείνει απολύτως τίποτε που να θυμίζει τη σοβιετική εποχή. Τα αγάλματα του Λένιν έχουν όλα εξαφανιστεί, κάθε σύμβολο της Σοβιετικής Ένωσης έχει επίσης εξαλειφθεί, το κτίριο όπου στεγαζόταν η μυστική αστυνομία έχει μετατραπεί σε “μουσείο των θυμάτων της γενοκτονίας”.

Το μόνο ανέγγιχτο έργο της εποχής, είναι η εικονιζόμενη “πράσινη γέφυρα”. Μια από τις γέφυρες που ενώνουν τις δυο όχθες του ποταμού Neris. Στις τέσσερις άκρες της γέφυρας, βρίσκονται τέσσερις αγαλμάτινες συνθέσεις “σοσιαλιστικού ρεαλισμού”-ένα ζευγάρι αγροτών, ένα ζευγάρι εργατών, δυο στρατιώτες, δυο φοιτητές. Ποιος ο λόγος που αυτά τα μνημεία διασώθηκαν, εξηγείται από τους ίδιους τους Λιθουανούς: Σαν ένα κομμάτι που θα θυμίζει τη “σοβιετική” εποχή της πόλης. Εννοείται πως, τα αγάλματα υπάρχουν, έχουν όμως σβηστεί οι επιγραφές από τα βάθρα.

Αδιάφορο Πάσχα

Κυριακή του Πάσχα των καθολικών προχτές. Λοιπόν, μόνο στο κέντρο της πόλης έμειναν κλειστά τα μαγαζιά. Σε όλες τις άλλες συνοικίες, λειτούργησαν κανονικά! Ιδιαίτερα οι αλυσίδες σούπερ μάρκετ(για την Maxima έχω αναφερθεί παλιότερα) λειτούργησαν κανονικά όλα τα υποκαταστήματά τους. “Τυχεροί” υπάλληλοι, να εργάζονται πασχαλιάτικα. Αν και αυτοί, είναι “τυχεροί” μιας και εδώ δεν υπάρχει μέρα αργίας, τα μαγαζιά είναι ανοιχτά όλες τις μέρες της εβδομάδας.

Γενικότερα, πάντως, οι Λιθουανοί δεν είναι και τόσο φανατικοί καθολικοί. Μάλλον αδιάφοροι. Οι εκκλησίες δεν έχουν γενικά πολύ κόσμο, το Πάσχα μάλλον αδιάφορα πέρασε, ίσως μόνο μια μέρα που η οικογένεια βρίσκεται όλη μαζί και τρώει, κανένα ιδιαίτερο ή ξεχωριστό έθιμο.

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα να έχουμε εμείς οι Ορθόδοξοι-και μακάρι να βρισκόμουν στην Ελλάδα!

Ένα νοσοκομείο

Εγγραφή για ένα νοσοκομείο; Ίσως φαίνεται περίεργο. Όχι όμως για μένα-το νοσοκομείο αυτό συνδέθηκε με τη μοίρα μου, σε αυτό εγχειρίστηκα και διασώθηκα.

Το νοσοκομείο Santariskes λοιπόν, το μεγαλύτερο όχι μόνο του Βίλνιους, όχι μόνο της Λιθουανίας, αλλά και των τριων Βαλτικών χωρών. Κατά πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο βλέπετε στη φωτογραφία, αποτελείται από πολλά κτίρια και στεγάζει, εκτός του νοσοκομείου, πολυκλινικές οικογενειακής φροντίδας και άλλα.

Μπορεί η οικονομική κρίση να έχει προκαλέσει πολλά προβλήματα στη Λιθουανία, ωστόσο χωρίς επιπτώσεις στον τομέα της υγείας μέχρι στιγμής. Εδώ, είσαι σίγουρος, αν τυχόν χρειαστείς επείγουσα ιατρική φροντίδα, ότι από τον ασθενοφόρο που θα σε παραλάβει δεν θα λείπει τίποτα(με αποτέλεσμα να χάσεις τη ζωή σου), στο νοσοκομείο θα κάνουν ότι χρειάζεται για να επιζήσεις, θα σου φερθούν με αξιοπρέπεια, δεν θα σου ζητήσουν φακελάκι.

Πριν μπεις στο κυρίως κτίριο του νοσοκομείου, περνάς από το δίσκο-βιτρό που βλέπετε στη φωτογραφία. Επάνω έχει το Χριστό, το Βούδα, ένα μιναρέ. Συμβολισμός της ανεξιθρησκίας στην αντιμετώπιση της υγείας.

Στον περίβολο του τεράστιου νοσοκομείου, υπάρχει το “πάρκο των καθηγητών”. Διαμορφώθηκε πριν από λίγα χρόνια. Το πάρκο έχει χωριστεί σε 30 κομμάτια, καθένα με το όνομα ενός καθηγητή. Τριάντα καθηγητές, οι καλύτεροι της χώρας, διαφόρων ιατρικών ειδικοτήτων, έχουν τιμηθεί με την ονοματοθεσία του πάρκου. Στις φωτογραφίες, τα ονόματά τους και ένα κομμάτι του πάρκου.