Όπως έγραψα σε προηγούμενη εγγραφή, μια πρώτη σύγκριση μεταξύ της ζωής στην Ελλάδα(στην Κρήτη συγκεκριμένα) και της ζωής στο Βίλνιους.
Αν κάποιος με ρωτούσε, τώρα που είμαι ήδη 10 μήνες στο Βίλνιους, τι μου έλλειψε από την Κρήτη, θα έλεγα τον ήλιο και τη θάλασσα. Και τα δυο στοιχεία της φύσης. Πραγματικά, ο καιρός ήταν σκληρός για μένα τους προηγούμενους μήνες.
Όμως, για τίποτα άλλο δεν μου έλλειψε η Κρήτη. Εκτός από τους φίλους φυσικά. Σε κάθε τομέα της καθημερινής ζωής, η Λιθουανία μπορεί άνετα να παραδώσει μαθήματα στην Ελλάδα. Από την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, που εδώ είναι πια μέρος της καθημερινότητας, μέχρι το σεβασμό των κρατικών υπηρεσιών στον πολίτη, την ευγένεια των ανθρώπων, η Λιθουανία είναι πολύ μπροστά. Και φυσικά, στα θέματα υγείας(γνωρίζετε, όσοι διαβάζετε το ιστολόγιο, την προσωπική μου περιπέτεια), ο σεβασμός στη ζωή είναι υποδειγματικός εδώ.
Αν λοιπόν μου λείπει κάτι από την Κρήτη, είναι μόνο ο ήλιος, η θάλασσα και μερικοί φίλοι. Τίποτε άλλο.
Και κάτι που δεν μου αρέσει στη Λιθουανία-έχω αναφερθεί σε αυτό κι άλλη φορά: Η παθητικότητα των ανθρώπων. Που μου φαίνεται περίεργη και τελείως αντίθετη απ’ ότι έχω συνηθίσει στην Ελλάδα.
