Μέτρα σοκ και παθητικότητα

Μέχρι τώρα το άκουγα αλλά δεν το πίστευα-και όμως, είναι αλήθεια! Αν γινόταν στην Ελλάδα, ή σε κάποια δυτικοευρωπαϊκή χώρα, θα είχαν σηκωθεί οι πέτρες.

Η κυβέρνηση, για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση, προχωρά στην υποχρεωτική χορήγηση αδειών άνευ αποδοχών, σε όλους τους εργαζόμενους ανεξαιρέτως. Κι έτσι, καθηγητές πανεπιστημίου, υπάλληλοι, εργάτες, οι πάντες, παίρνουν υποχρεωτικά άδεια άνευ αποδοχών, που κυμαίνεται από δυο εβδομάδες μέχρι ένα μήνα.

Φανταστείτε να επιχειρούνταν κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα; Και όμως, εδώ δεν κουνιέται φύλλο. Συμπλήρωσα εννιά μήνες εδώ και δεν άκουσα ούτε μια απεργία κάποιου κλάδου. Η παθητικότητα των Λιθουανών-να ένα από τα πράγματα που δεν μου αρέσουν εδώ, αν συγκρίνω με την Ελλάδα.

Οικονομική κρίση: Είναι εδώ και απειλεί

Σήμερα παραιτήθηκε η κυβέρνηση της Λετονίας, αδύναμη να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση. Η Λετονία είχε πάρει πρόσφατα 7,5 εκατομμύρια δολάρια δάνειο από το ΔΝΤ, αλλά η κρίση δεν αντιμετωπίζεται: υψηλός πληθωρισμός, μεγάλη αύξηση της ανεργίας, κλείσιμο δεκάδων επιχειρήσεων.

Παρόμοιο (μαύρο) προβλέπεται και το μέλλον εδώ. Η κυβέρνηση της Λιθουανίας, δεν έχει ούτε δυο μήνες που ορκίστηκε. Από την αρχή είχα γράψει ότι δύσκολα θα μακροημερεύσει μια κυβέρνηση πεντακομματική. Ωστόσο, η κρίση έχει χτυπήσει κι εδώ. Υπενθυμίζω πως η Λιθουανία έχει τον υψηλότερο επίσημο πληθωρισμό από τις χώρες της ΕΕ: 14%. Η ανεργία κι εδώ αυξάνεται, μικροεπιχειρήσεις κλείνουν. Φήμες πολλές (μου θυμίζουν τις φήμες στην Ελλάδα επί δραχμής, πριν από κάθε υποτίμηση). Οι φήμες εδώ λένε πως η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ανακοινώσει στην ΕΕ τεράστιο έλλειμμα και αποσύνδεση της κλειδωμένης ισοτιμίας του Ευρώ με το Λίτας: Από το 2005, 1 Ευρώ=3,44 Λίτας. Η κατάργηση αυτής της κλειδωμένης ισοτιμίας, είναι ο προάγγελος της υποτίμησης του Λίτας. Δύσκολες εποχές για τη χώρα και τους πολίτες. Οι οποίοι πίστευαν πως η ένταξη στην ΕΕ ήταν, εκτός των άλλων, και προστασία από οικονομικές καταστροφές-διαψεύδονται όμως. Οι επόμενοι μήνες, θα είναι κρίσιμοι και για τις τρεις Βαλτικές χώρες.

Γενικά για την κρίση, την τηλεόραση, το διαδίκτυο και άλλα

Τα χτεσινά τραγικά γεγονότα στην Ελλάδα, με τη δολοφονία ενός 16χρονου από αστυνομικό, σίγουρα θα προκαλέσουν έκπληξη εδώ. Θα δω τι θα πουν οι φοιτητές. Όμως, σε μια χώρα που δεν έχει διοργανωθεί ούτε μια απεργία τόσους μήνες, παρά την άσχημη θέση των εργαζομένων, γεγονότα σαν αυτά μάλλον θα προκαλέσουν απορίες και συζητήσεις.

Η Λετονία είναι το πρώτο θύμα της κρίσης. Ήδη η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο και δεκάδες πολίτες μεταναστεύουν στη δυτική Ευρώπη. Από τις Βαλτικές χώρες, αυτή που θα πληγεί λιγότερο, είναι η Εσθονία. Δέχεται εδώ και χρόνια βοήθεια από τη Νορβηγία, έχει και μεγάλη ρωσική μειονότητα-οπότε η Ρωσία πιο δύσκολα θα λάβει μέτρα εναντίον της. Όσο για τη Λιθουανία; Επαναλαμβάνω ότι όλα τα κυβερνητικά κόμματα τηρούν μια ατελέσφορη αντιρωσική πολιτική, χωρίς να σκέφτονται όσα θα επακολουθήσουν στο μέλλον. Οι επόμενοι μήνες θα είναι κρίσιμοι.

Κατά τα άλλα, εντύπωση μου κάνει το πολύ μικρό κόστος της πρόσβασης στο διαδίκτυο καθώς και για interactive τηλεόραση. Με συνδρομή μόνο 8 Λίτας το μήνα για την τηλεόραση(60 κανάλια) και 8 Λίτας για την dsl πρόσβαση στο διαδίκτυο, σύνολο 16 Λίτας(περίπου 4,5 Ευρώ.

Η θερμοκρασία τις τελευταίες μέρες κυμαίνεται από 4 ως 8 βαθμούς. Ζέστη σχετικά με τον προηγούμενο χιονιά.

Εν όψει εορτών

Ζέστη τις τελευταίες μέρες. Καλά, αν μου έλεγε κάποιος πριν από λίγους μήνες πως θα θεωρούσα ζέστη θερμοκρασίες 5 ή 6 βαθμών Κελσίου, θα γελούσα! Αλλά μετά τις μέρες με τις συνεχείς χιονοπτώσεις, με λίγη βροχή και 6ο ζέστη αισθάνεσαι. Τελικά, συνηθίζει ο άνθρωπος!

Το Βίλνιους έχει στολιστεί για τα Χριστούγεννα. Επίσημα, οι εορτασμοί αρχίζουν την 1η Δεκεμβρίου. Και τα μεσάνυχτα της παραμονής, 30 Νοεμβρίου, ο ουρανός φωταγωγήθηκε από τα πυροτεχνήματα πάνω από τον καθεδρικό ναό, που σήμαναν την επίσημη έναρξη της εορταστικής περιόδου.

Στις 22 Δεκεμβρίου ξεκινούν οι εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Η εξεταστική περίοδος διαρκεί ως τις 25 Ιανουαρίου. Με δέκα μέρες  διακοπές για τα Χριστούγεννα, από 24 Δεκεμβρίου μέχρι 4 Ιανουαρίου.

Οι Λιθουανοί δεν ανησυχούν για κατάρρευση του τραπεζικού τους συστήματος-δεν υπάρχει καμμία Λιθουανική τράπεζα. Ποτέ δεν υπήρχε. Παλιότερα υπήρχαν ρωσικές, τώρα όλες οι τράπεζες είναι σουηδικές ή νορβηγικές. Φυσικά υπάρχει η ανησυχία, μήπως κάποια από αυτές δεν αντέξει στην κρίση.

Φωτογραφίες από το στολισμένο Βίλνιους σύντομα. Αφού πρώτα επιδιορθωθεί η ψηφιακή μηχανή μου, μιας και μου έπεσε και σταμάτησε να λειτουργεί.

Περικοπές, κρίση, κόστος ζωής

Σημερινή είδηση: η κυβέρνηση της Λεττονίας προσέφυγε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ζητώντας δάνειο για να αντιμετωπίσει την κρίση. Έρχεται και η ώρα της Λιθουανίας. Και, όπως έχω ξαναγράψει, διερωτώμαι πώς θα τα βγάλουν πέρα οι Λιθουανοί και αν θα υπάρξει κοινωνική έκρηξη.

Πάντως, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, σε εποχές κρίσης, οι κυβερνήσεις θεωρούν πως τα πρώτα κονδύλια πρέπει να περικόπτονται από την παιδεία και τον πολιτισμό. Τα ίδια κι εδώ: Ήδη η σχολή Κλασσικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου έχει τεράστιο έλλειμμα, και τα προγράμματα σπουδών είναι “υπό διαμόρφωση”-σε απλά ελληνικά, να δούμε ποια προγράμματα και προσφερόμενες γλώσσες θα διασωθούν. Σίγουρα θα διασωθούν οι γλώσσες των χωρών που έχουν έρθει σε συμφωνία με το Πανεπιστήμιο και, με μικρή ετήσια επιχορήγηση, λειτουργούν Κέντρα γλώσσας και πολιτισμού τους στο Πανεπιστήμιο(π.χ. η Τουρκία).

Σχετικά με το σχόλιο του φίλου Μήτσου στην προηγούμενη εγγραφή, ουδείς(αν δεν το έχει ζήσει) δεν μπορεί να αντιληφθεί την ψυχολογία όταν ζεις σε μια χώρα με συννεφιά, χιόνι, κρύο όλη μέρα, που το να δεις ήλιο είναι σπάνιο γεγονός, που βραδιάζει από τις 4 το απόγευμα. Τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω τη μελαγχολία πολλών συγγραφέων από τη βόρεια Ευρώπη. Και φυσικά, αν κάποιος πει σε έναν Λιθουανό “μα τι ωραία τα τοπία σας το χειμώνα”, μάλλον θα αντιμετωπιστεί σαν τρελός, ή σαν κάποιος που κοροϊδεύει.

Για το κόστος της ζωής: Εκείνο που είναι απλησίαστο, είναι τα ενοίκια. Προσωπικά, για ένα μικρό διαμέρισμα 40 τ.μ, σοβιετικού στυλ(δυο μικρά δωμάτια, μικρή κουζίνα, μπάνιο και τουαλέτα, όλα πολύ μικρά) πληρώνω σχεδόν 500 €. Αν προσθέσετε και τα μηνιαία κοινόχρηστα(αέριο, ρεύμα, νερό), που είναι άλλα 100 € το χειμώνα(δηλαδή μέχρι τέλος Απριλίου), αντιλαμβάνεστε το κόστος. Το διαμέρισμα είναι, βέβαια, στο κέντρο της πόλης(για να είμαι κοντά στο Πανεπιστήμιο). Ωστόσο, ακόμα και σε απομακρυσμένη συνοικία, παρόμοιο διαμέρισμα δεν νοικιάζεται σε τιμή χαμηλότερη από 350 €. Και αν αναρωτιέστε “μα καλά, και πώς νοικιάζουν οι Λιθουανοί;”, σας υπενθυμίζω πώς ζούσαν επί Σοβιετικής Ένωσης: Όταν το παιδί παντρεύεται, απλούστατα ζει με τον(την) σύζυγο στο σπίτι των γονιών του. Οι οποίοι, είναι τυχεροί, μιας και έχουν δικό τους διαμέρισμα(από τη σοβιετική εποχή). Φυσικά, ένα ερώτημα είναι αν θα μπορούσε οποιοσδήποτε Έλληνας να ζήσει σε αυτές τις συνθήκες: σε διαμέρισμα μέχρι 60 τ.μ., να ζουν δυο οικογένειες. Και όσοι Λιθουανοί έκαναν το λάθος να πάρουν δάνεια από τράπεζες για να αγοράσουν σπίτι, δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν πια στις υποχρεώσεις τους-και σύντομα θα αρχίσουν και εδώ οι τράπεζες να κατάσχουν τα σπίτια. Οι τράπεζες είναι ξένες-σουηδικές κυρίως.

Αυτά για τα ενοίκια. Στα υπόλοιπα, το κόστος ζωής είναι(ακόμα) χαμηλό για τα ελληνικά δεδομένα(και για τους ελληνικούς μισθούς). Ας αναφέρω τα τσιγάρα(το πρώτο που μου ήλθε στο μυαλό!!!). Ένα πακέτο Camel κοστίζει 1,5 €. Θα αναφέρω και άλλα προϊόντα στο μέλλον, πάντως σε γενικές γραμμές το κόστος στα προϊόντα είναι στο 40% της ελληνικής τιμής. Και φυσικά, για εμάς και τους μισθούς μας χαμηλά, φανταστείτε όμως για τους Λιθουανούς-όταν ένα νέο ζευγάρι εργαζόμενων, παίρνουν μαζί περίπου 700 € το μήνα.

Ήλιος με δόντια, χιόνι και αυξήσεις

Ήλιος με δόντια. Μόλις τώρα κατάλαβα τι σημαίνει κυριολεκτικά η φράση. Η θερμοκρασία εδώ και λίγες μέρες έπεσε απότομα, κυμαίνεται από 5 ως 10 βαθμούς(πάνω από το μηδέν ακόμα!!). Όλοι λένε πως, αφού έπεσε χιόνι από τώρα, θα είναι ένας βαρύς χειμώνας. Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει για κάποιον που έζησε σχεδόν όλα τα χρόνια στην Κρήτη και το χιόνι ήταν φολκλορικό στοιχείο σε διακοπές που έκανε το χειμώνα, να πρέπει να ζήσει μήνες με χιόνι.

Αλλά το πιο σημαντικό, είναι ο ήλιος-ή μάλλον η έλλειψή του. Στην πρώτη φωτογραφία, βλέπετε τον “ήλιο με δόντια”, πάνω από τα δέντρα του κήπου του προεδρικού μεγάρου και το υπουργείο στρατιωτικών. Τη φωτογραφία έβγαλα στις 3 το μεσημέρι. Μια ώρα αργότερα, στις 4, δεν υπήρχε ήλιος-ήταν ήδη σκοτάδι και είχαν ανάψει τα φώτα της πόλης! Να νυχτώνει από τις 4 το απόγευμα, πρωτοφανές για μένα. Στην Κρήτη, ακόμα και αυτή την εποχή, δεν νυχτώνει πριν από τις 8.

Ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος που μένω με ενημέρωσε για αύξηση της τιμής του αερίου κατά 53% από το νέο έτος. Αναμενόμενο, μετά τις συνεχείς ρήξεις της κυβέρνησης με τη Ρωσία. Και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία αύξηση. Απορώ πώς θα τα βγάλουν πέρα οι Λιθουανοί. Και αν η οικονομική κρίση θα περάσει αναίμακτα για τη χώρα.

Στη δεύτερη φωτογραφία, μια εικόνα έξω από το διαμέρισμά μου στις 7 το πρωί.

Στο επανιδείν!

Ιστορικές στιγμές που πλήγωσαν τους Λιθουανούς

Αρκετές μέρες χωρίς εγγραφή. Ήμουν αρκετά απασχολημένος. Ο καιρός έχει χαλάσει, δεν είναι ακόμα βαρύς χειμώνας, αλλά οι θερμοκρασίες κυμαίνονται περίπου στους 12ο-και να βλέπω πως στην Κρήτη είναι ακόμα πάνω από 25ο!!

Στη φωτογραφία, μια επέτειος που γιορτάστηκε στο Πανεπιστήμιο. Τα 400 χρόνια δραστηριοποίησης στη Λιθουανία του τάγματος των Ιησουιτών. Καμιά σχέση με κώδικες Ντα Βίντσι:-) Απλούστατα, το τάγμα ίδρυσε το Πανεπιστήμιο, οπότε διοργάνωσε μια επετειακή εκδήλωση.

Καλά λένε πως μια χώρα τη γνωρίζεις μόνο όταν ζήσεις σε αυτήν αρκετά και αποκτήσεις φιλίες με τους ανθρώπους. Όσοι διαβάζετε το ιστολόγιο από καιρό, θα θυμάστε την απορία μου για το αντιρωσικό μένος και τον άκρατο φιλοαμερικανισμό των Λιθουανών. Ανακάλυψα πρόσφατα πως και στους Λιθουανούς φαίνεται ανεξήγητη η αντιαμερικανική στάση μας. Τελικά, κάθε λαός αντιπαθεί αυτόν που τον έχει ιστορικά πληγώσει.

Στο πανεπιστήμιο, δουλεύοντας με τους φοιτητές την “Αιολική Γη”(έργο που τους αρέσει πολύ και οι ίδιοι ενδιαφέρθηκαν να μελετήσουν σε βάθος), είχαμε μια συζήτηση για την Μικρασιατική καταστροφή και τα τα τραύματα(υλικά αλλά περισσότερο ψυχολογικά) που άφησε στους Έλληνες. Στη συζήτηση αυτή, ενδιαφέρθηκα να μάθω ποιες είναι οι ιστορικές στιγμές που πλήγωσαν τους Λιθουανούς. Και μου είπαν δύο: το 1946, χρονιά που με εντολή του Στάλιν χιλιάδες Λιθουανοί εκτοπίστηκαν στη Σιβηρία, οι περισσότεροι δεν γύρισαν ποτέ. Και το 1991, χρονιά που οι Λιθουανοί ανακηρύσσουν την ανεξαρτησία τους, αλλά σε απάντηση ο ρωσικός στρατός καταλαμβάνει τις κύριες πόλεις της χώρας. Επακολουθούν μαζικές, καθημερινές διαδηλώσεις και συγκρούσεις και δεκάδες πολίτες χάνουν τη ζωή τους, μέχρι τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς, οπότε η Ρωσία αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της χώρας. Και τα δυο γεγονότα, όπως βλέπετε, αναφέρονται στη ρωσική κατοχή. Πράγμα που εξηγεί το φόβο των Λιθουανών για τον πανίσχυρο γείτονα. Και χτες, που ο Μεντβέντεφ ανακοίνωσε την εγκατάσταση πυραύλων στο Καλίνινγκραντ(το οποίο απέχει μόλις 300 χιλιόμετρα από εδώ), σε απάντηση για την εγκατάσταση αμερικανικών πυραύλων σε Τσεχία και Πολωνία, ο φόβος αυτός εκφράστηκε πάλι έντονα σε τηλεοπτικές συζητήσεις.

Ωστόσο, μην νομίζετε πως οι Λιθουανοί δεν έχουν κρίση. Και στα γεγονότα του Καυκάσου, μόνο μια μικρή μερίδα φανατικών διαδήλωνε. Οι περισσότεροι δεν είχαν πρόβλημα να πουν πως την κρίση δημιούργησε ο πρόεδρος της Γεωργίας. Ίδια και η αντιμετώπισή τους για τις εξελίξεις στις ΗΠΑ. Είναι (στην πλειοψηφία τους) εναντίον του πολέμου στο Ιράκ, υποστήριζαν τον Ομπάμα-αν έβαζε υποψηφιότητα εδώ θα έπαιρνε πάνω από 90%. Ελπίζουν πως αυτός θα σταματήσει τον πόλεμο στο Ιράκ και θα βρει έναν τρόπο συνεννόησης με τη Ρωσία. Έχουν τόσο μεγάλα και πιεστικά προβλήματα καθημερινότητας να επιλύσουν, που δεν επιδιώκουν όξυνση των σχέσεων με τη Ρωσία. Φυσικά, ουδέποτε πρόκειται να γίνουν φιλο-Ρώσοι. Όπως είπα, οι άσχημες στιγμές της ιστορίας τους συνδέονται με τους Ρώσους και την κατοχή απ’ αυτούς. Προσθέστε και την έμμεση απαγόρευση της χρήσης της γλώσσας τους για χρόνια(πιο πολύ χρησιμοποιούνταν η ρωσική) και θα καταλάβετε. Σήμερα, οι νέοι κάτω των 30 ετών, δεν γνωρίζουν(ή ελάχιστα γνωρίζουν) ρωσικά. Στα σχολεία διδάσκονται σαν πρώτη ξένη γλώσσα τα αγγλικά και σαν δεύτερη τα γερμανικά. Και αν κάποιος ξένος (όπως εγώ) ζει μόνιμα στη χώρα τους, δεν τον εκτιμούν αν δεν προσπαθήσει να μάθει τη γλώσσα τους. Πράγμα που εξηγεί γιατί ξεκινώ μαθήματα Λιθουανικών:-)

Και άλλη μια φωτογραφία. Το Υπουργείο Στρατιωτικών της χώρας. Δίπλα στο Προεδρικό μέγαρο και το Πανεπιστήμιο. Στο επανιδείν!

Καλωσήρθατε στον Παράδεισο των Εργοδοτών

Εργασιακές σχέσεις στη Λιθουανία.  Το όνειρο των Ελλήνων εργοδοτών! Πόσα από αυτά που σήμερα θα γράψω δεν ονειρεύονται να εφαρμόσουν στην Ελλάδα; Ευτυχώς για τους εργαζόμενους, ακόμα δεν τα έχουν καταφέρει πλήρως.

Η φωτογραφία, δεν επιλέχτηκε κατά τύχη. Τα Maxima αποτελούν την μεγαλύτερη αλυσίδα σούπερ μάρκετ της χώρας.  Εδώ δεν ισχύει απλώς το “κάθε γειτονιά και Maxima”. Υπάρχουν Maxima ακόμα και σε δυο παράλληλους δρόμους, σε απόσταση 300-400 μέτρα το ένα από το άλλο. Ας δούμε λοιπόν τα ωράρια και τους μισθούς των εργαζομένων(είναι, φυσικά, εκατοντάδες) σε αυτά.

Τα καταστήματα είναι ανοικτά κάθε μέρα, όλη την εβδομάδα(και τις Κυριακές). Στα περισσότερα, το ωράριο λειτουργίας είναι από τις 8 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ. Σε κάποια επιλεγμένα υποκαταστήματα της αλυσίδας, το ωράριο λειτουργίας είναι από τις 7 το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα!!

Και οι εργαζόμενοι; Λοιπόν, ξεχάστε το οκτάωρο. Ένας εργαζόμενος στα Maxima εργάζεται κατά μέσο όρο 10 ώρες την ημέρα και έχει μόνο ένα ρεπό! Υποτίθεται ότι οι υπερωρίες πληρώνονται. Αλλά κι αν “ξεχάσουν” να τις πληρώσουν, ποιος εργαζόμενος τολμάει να τις διεκδικήσει; Και πόσος είναι ο μισθός του εργαζομένου; Κρατηθείτε! Ένας εργαζόμενος με αυτές τις ώρες, παίρνει περίπου 1.350 ΛΙΤΑΣ το μήνα-δηλαδή περίπου 390 € !!!) Μάλιστα. Τόσο πολλά. Και πρέπει να ζήσει με αυτά-σε μια χώρα με πληθωρισμό περίπου 15%.

Παρόμοια είναι η κατάσταση και σε άλλους κλάδους εργαζομένων. Ένας δάσκαλος ή καθηγητής, μόλις πρωτοδιοριστεί, παίρνει μισθό περίπου 400 €.  Ένας καθηγητής Πανεπιστημίου περίπου 700 €. Ένας εργάτης περίπου 450 €.

Παράδεισος για τους εργοδότες η χώρα, όπως καταλαβαίνετε. Εκείνο που μου έχει προξενήσει εντύπωση είναι πως, στους τρεις μήνες που βρίσκομαι εδώ, ποτέ δεν έγινε έστω και μια απεργία. Συνδικάτα απλούστατα δεν υπάρχουν, και όσα υπάρχουν μάλλον είναι διακοσμητικά.

Θα γράψω και για το κόστος ζωής αύριο, μιας και ζητήθηκε σε προηγούμενο σχόλιο. Μπορεί το κόστος ζωής να φανεί χαμηλό για τους δικούς μας μισθούς, είναι όμως υψηλότατο για τους εργαζόμενους εδώ.

Στο επανιδείν!

Περί γραφειοκρατίας, μπάσκετ, εκλογών και άλλων τινών

Μετά από αρκετές μέρες, καιρός να γράψω κάποια από τα νέα μου. Ξεκινώντας από τη γραφειοκρατία: Αθάνατη σε όλες τις χώρες. Προσέξτε σκηνικό: Φυσιολογικά, σαν πολίτης κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν χρειάζομαι άδεια παραμονής στη Λιθουανία. Ωστόσο, το Πανεπιστήμιο του Βίλνιους, χρειάζεται άδεια εργασίας(την απαιτεί από κάθε καθηγητή οποιασδήποτε χώρας). Οπότε, έχοντας την υπουργική απόφαση απόσπασής μου, καθώς και βεβαίωση του συντονιστικού γραφείου Στοκχόλμης ότι μισθοδοτούμαι από το Υπουργείο Παιδείας της Ελλάδας, πήγα στο αρμόδιο τμήμα του υπουργείου Εσωτερικών και ζήτησα την έκδοση άδειας παραμονής και εργασίας. Και ιδού τι μου είπαν: ότι θέλουν βεβαίωση του εργοδότη ο οποίος με απασχολεί στη Λιθουανία!!! Τι κι αν τους εξήγησα ότι εργοδότης μου είναι η ελληνική κυβέρνηση; Επέμεναν-μου είπαν πως μόνο με τέτοια βεβαίωση μπορεί να χορηγηθεί η άδεια. Ή-και εδώ είναι η εναλλακτική τους πρόταση-να καταθέσω σε λιθουανική τράπεζα 9.600 Λίτας(περίπου 2.800 €) και να τους προσκομίσω βεβαίωση της τράπεζας!! Μάλιστα. Τελικά, ο πρέσβης μας μου χορήγησε βεβαίωση ότι στη Λιθουανία απασχολούμαι για την εκπαίδευση των ελληνόπουλων-και ελπίζω την Παρασκευή που θα επισκεφτώ πάλι το αρμόδιο τμήμα, να τους αρκεί η βεβαίωση αυτή. Ίδωμεν! Σε κάθε περίπτωση, η γραφειοκρατία είναι παντού αθάνατη!

Λίγα περί μπάσκετ. Ξέρετε ήδη πως είναι το εθνικό σπορ των Λιθουανών. Και μας είναι γνωστές στην Ελλάδα οι δυο μεγάλες ομάδες τους(Λιέτουβος Ρίτας με έδρα στο Βίλνιους και Ζαλγκίρις Κάουνας με έδρα στο Κάουνας). Πολλές φορές οι ομάδες μας τις βρίσκουν στο δρόμο τους στα ευρωπαϊκά κύπελλα. Αυτές οι δυο ομάδες, είναι σαν να λέμε Παναθηναϊκός με Ολυμπιακό εδώ-αν και οι περισσότεροι συμφωνούν πως η Ζαλγκίρις είναι καλύτερη ομάδα. Τέλος πάντων, ενδιαφέρθηκα να μάθω τι σημαίνουν τα ονόματά τους. Λοιπόν: Λιέτουβος Ρίτας σημαίνει «Λιθουανικό πρωινό». Πιο ενδιαφέρον το όνομα της Ζαλγκίρις. Πήρε το όνομά της από τη μάχη του Ζαλγκίρις, που έγινε το 1.410, ανάμεσα στους Λιθουανούς υπό τον πρίγκιπα Βλαντισλάβ και τους Τεύτονες Γερμανούς ιππότες. Ήταν μια νίκη για τους Λιθουανούς, η οριστική συντριβή των Τευτόνων ιπποτών και μια ιστορική στιγμή για τη χώρα-οπότε η ομάδα του Κάουνας διάλεξε το όνομα του πεδίου της μάχης για όνομά της(με σχόλιό της σε αυτή την εγγραφή, η κ. Μαρία Δεδούση διορθώνει τα ιστορικά της μάχης. Οπότε, προσθέτω εδώ όσα γράφει: Μιλάτε, υποθέτω για την μάχη του Γκρούνβαλντ (Grunwald), το οποίο δεν είναι φυσικά στη Λιθουανία, αλλά στην κεντρική Πολωνία. Εκεί έγινε η μάχη του 1410 και οι Τεύτονες Ιππότες ηττήθηκαν από τις δυνάμεις της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας των οποίων ηγείτο ο βασιλιάς της Κοινοπολιτείας Βλαντισλάβ Γιάγκελο ο δεύτερος, ο οποίος όντως υπήρξε Λιθουανός πρίγκιπας πρoτού παντρευτεί τη βασίλισσα Γιαντβίγκα της Πολωνίας και γίνει με τη σειρά του βασιλιάς της χώρας).

Έγιναν και οι εκλογές. Καλά, αν βρισκόσαστε εδώ, δεν θα το πιστεύατε. Ούτε κατάλαβε κανείς πως έγιναν εκλογές-απόλυτη ησυχία. Συμμετείχαν περίπου 16 κόμματα. Θα γίνει σε λίγες μέρες και δεύτερος γύρος, με συμμετοχή μόνο των δυο πρώτων κομμάτων. Τρία τα μεγάλα κόμματα-και ρωτώντας τι αντιπροσωπεύει το καθένα, συμπέρανα πως τα δύο είναι συντηρητικά(δεξιά θα τα λέγαμε στην Ελλάδα) και το τρίτο σοσιαλδημοκρατικό. Υπήρξε και φιλορωσικό κόμμα-αλλά καταποντίστηκε: πήρε μόλις το 0,70% των ψήφων. Και κάτι που κατάλαβα όλο τον καιρό εδώ, είναι πως οι Λιθουανοί νιώθουν για τους Ρώσους όπως νιώθουμε εμείς για τους Αμερικανούς: τους αντιπαθούν. Κάθε λαός αντιπαθεί αυτόν που νιώθει πως του έκανε κακό και του στέρησε την ελευθερία του.

Για μια ακόμα φορά να πω ότι οι Λιθουανοί είναι πραγματικά υπέροχοι άνθρωποι: ήσυχοι, φιλόξενοι, γελαστοί πάντα, ευγενικοί. Θα το καταλάβετε αν κάποτε επισκεφτείτε τη χώρα.

Στο επανιδείν-σύντομα!