Σημερινή είδηση: η κυβέρνηση της Λεττονίας προσέφυγε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ζητώντας δάνειο για να αντιμετωπίσει την κρίση. Έρχεται και η ώρα της Λιθουανίας. Και, όπως έχω ξαναγράψει, διερωτώμαι πώς θα τα βγάλουν πέρα οι Λιθουανοί και αν θα υπάρξει κοινωνική έκρηξη.
Πάντως, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, σε εποχές κρίσης, οι κυβερνήσεις θεωρούν πως τα πρώτα κονδύλια πρέπει να περικόπτονται από την παιδεία και τον πολιτισμό. Τα ίδια κι εδώ: Ήδη η σχολή Κλασσικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου έχει τεράστιο έλλειμμα, και τα προγράμματα σπουδών είναι “υπό διαμόρφωση”-σε απλά ελληνικά, να δούμε ποια προγράμματα και προσφερόμενες γλώσσες θα διασωθούν. Σίγουρα θα διασωθούν οι γλώσσες των χωρών που έχουν έρθει σε συμφωνία με το Πανεπιστήμιο και, με μικρή ετήσια επιχορήγηση, λειτουργούν Κέντρα γλώσσας και πολιτισμού τους στο Πανεπιστήμιο(π.χ. η Τουρκία).
Σχετικά με το σχόλιο του φίλου Μήτσου στην προηγούμενη εγγραφή, ουδείς(αν δεν το έχει ζήσει) δεν μπορεί να αντιληφθεί την ψυχολογία όταν ζεις σε μια χώρα με συννεφιά, χιόνι, κρύο όλη μέρα, που το να δεις ήλιο είναι σπάνιο γεγονός, που βραδιάζει από τις 4 το απόγευμα. Τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω τη μελαγχολία πολλών συγγραφέων από τη βόρεια Ευρώπη. Και φυσικά, αν κάποιος πει σε έναν Λιθουανό “μα τι ωραία τα τοπία σας το χειμώνα”, μάλλον θα αντιμετωπιστεί σαν τρελός, ή σαν κάποιος που κοροϊδεύει.
Για το κόστος της ζωής: Εκείνο που είναι απλησίαστο, είναι τα ενοίκια. Προσωπικά, για ένα μικρό διαμέρισμα 40 τ.μ, σοβιετικού στυλ(δυο μικρά δωμάτια, μικρή κουζίνα, μπάνιο και τουαλέτα, όλα πολύ μικρά) πληρώνω σχεδόν 500 €. Αν προσθέσετε και τα μηνιαία κοινόχρηστα(αέριο, ρεύμα, νερό), που είναι άλλα 100 € το χειμώνα(δηλαδή μέχρι τέλος Απριλίου), αντιλαμβάνεστε το κόστος. Το διαμέρισμα είναι, βέβαια, στο κέντρο της πόλης(για να είμαι κοντά στο Πανεπιστήμιο). Ωστόσο, ακόμα και σε απομακρυσμένη συνοικία, παρόμοιο διαμέρισμα δεν νοικιάζεται σε τιμή χαμηλότερη από 350 €. Και αν αναρωτιέστε “μα καλά, και πώς νοικιάζουν οι Λιθουανοί;”, σας υπενθυμίζω πώς ζούσαν επί Σοβιετικής Ένωσης: Όταν το παιδί παντρεύεται, απλούστατα ζει με τον(την) σύζυγο στο σπίτι των γονιών του. Οι οποίοι, είναι τυχεροί, μιας και έχουν δικό τους διαμέρισμα(από τη σοβιετική εποχή). Φυσικά, ένα ερώτημα είναι αν θα μπορούσε οποιοσδήποτε Έλληνας να ζήσει σε αυτές τις συνθήκες: σε διαμέρισμα μέχρι 60 τ.μ., να ζουν δυο οικογένειες. Και όσοι Λιθουανοί έκαναν το λάθος να πάρουν δάνεια από τράπεζες για να αγοράσουν σπίτι, δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν πια στις υποχρεώσεις τους-και σύντομα θα αρχίσουν και εδώ οι τράπεζες να κατάσχουν τα σπίτια. Οι τράπεζες είναι ξένες-σουηδικές κυρίως.
Αυτά για τα ενοίκια. Στα υπόλοιπα, το κόστος ζωής είναι(ακόμα) χαμηλό για τα ελληνικά δεδομένα(και για τους ελληνικούς μισθούς). Ας αναφέρω τα τσιγάρα(το πρώτο που μου ήλθε στο μυαλό!!!). Ένα πακέτο Camel κοστίζει 1,5 €. Θα αναφέρω και άλλα προϊόντα στο μέλλον, πάντως σε γενικές γραμμές το κόστος στα προϊόντα είναι στο 40% της ελληνικής τιμής. Και φυσικά, για εμάς και τους μισθούς μας χαμηλά, φανταστείτε όμως για τους Λιθουανούς-όταν ένα νέο ζευγάρι εργαζόμενων, παίρνουν μαζί περίπου 700 € το μήνα.