Κατάλοιπα γραφειοκρατίας

Μετά από καιρό, μια εγγραφή. Η επόμενη εγγραφή, θα είναι άλλη μια ματιά στον Ελύτη, από μια άλλη Λιθουανή φοιτήτρια.

Για τώρα, μια ερώτηση: Φαντάζεστε να πάτε να μείνετε στο Παρίσι, το Λονδίνο, τη Ρώμη, σε οποιαδήποτε πρωτεύουσα της δυτικής Ευρώπης και, ενώ είστε πολίτης κράτους-μέλους της Ε.Ε., να απαιτούν από εσάς να δηλώνετε στην αστυνομία οποιαδήποτε μετακόμισή σας; Μάλλον όχι, θα πείτε. Λοιπόν, αν τυχόν αποφασίσετε να μείνετε στο Βίλνιους, να είστε προετοιμασμένοι γι’ αυτό. Αν δεν δηλώσετε την νέα διεύθυνση, απλούστατα δεν θα μπορέσετε ποτέ να διεκπεραιώσετε οποιαδήποτε συναλλαγή με οποιαδήποτε υπηρεσία.

Το σύστημα αυτό, το είχα συναντήσει σε σοβιετικές δημοκρατίες ή σοσιαλιστικές χώρες πριν από το 1990. Αλλά φαίνεται πως διατηρείται ατόφιο στη Λιθουανία σήμερα.

Οπότε, μάλλον λάθος έκανα που είπα πως ζω σε νέα διεύθυνση. Έπρεπε να γράψω την παλιά στο έντυπο που μου έδωσαν. Έτσι κι αλλιώς, ουδείς θα γνώριζε την αλήθεια. Μιας και τα περισσότερα διαμερίσματα(τουλάχιστον στους ξένους) νοικιάζονται χωρίς καμμιά παροχή απόδειξης και με ένα συμβόλαιο που, πολλές φορές, δεν είναι καν συμβόλαιο ενοικίασης, όπως ανακάλυψα όταν μετακόμισα από το προηγούμενο διαμέρισμα.

Συγκρίσεις με την Ελλάδα

Όπως έγραψα σε προηγούμενη εγγραφή, μια πρώτη σύγκριση μεταξύ της ζωής στην Ελλάδα(στην Κρήτη συγκεκριμένα) και της ζωής στο Βίλνιους.

Αν κάποιος με ρωτούσε, τώρα που είμαι ήδη 10 μήνες στο Βίλνιους, τι μου έλλειψε από την Κρήτη, θα έλεγα τον ήλιο και τη θάλασσα. Και τα δυο στοιχεία της φύσης. Πραγματικά, ο καιρός ήταν σκληρός για μένα τους προηγούμενους μήνες.

Όμως, για τίποτα άλλο δεν μου έλλειψε η Κρήτη. Εκτός από τους φίλους φυσικά. Σε κάθε τομέα της καθημερινής ζωής, η Λιθουανία μπορεί άνετα να παραδώσει μαθήματα στην Ελλάδα. Από την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, που εδώ είναι πια μέρος της καθημερινότητας, μέχρι το σεβασμό των κρατικών υπηρεσιών στον πολίτη, την ευγένεια των ανθρώπων, η Λιθουανία είναι πολύ μπροστά. Και φυσικά, στα θέματα υγείας(γνωρίζετε, όσοι διαβάζετε το ιστολόγιο, την προσωπική μου περιπέτεια), ο σεβασμός στη ζωή είναι υποδειγματικός εδώ.

Αν λοιπόν μου λείπει κάτι από την Κρήτη, είναι μόνο ο ήλιος, η θάλασσα και μερικοί φίλοι. Τίποτε άλλο.

Και κάτι που δεν μου αρέσει στη Λιθουανία-έχω αναφερθεί σε αυτό κι άλλη φορά: Η παθητικότητα των ανθρώπων. Που μου φαίνεται περίεργη και τελείως αντίθετη απ’ ότι έχω συνηθίσει στην Ελλάδα.

Φθινοπωρινές εικόνες

Φθινοπωρινή μέρα σήμερα, με βροχή.

Όπως και στο παρελθόν είχα γράψει, εδώ τα μέτρα για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης είναι σκληρά-αν επιχειρούνταν στην Ελλάδα, θα καιγόταν η χώρα.

Οι καθηγητές του πανεπιστημίου, υποχρεώνονται να δουλέψουν για δυο ενδομάδες χωρίς μισθό. Να δουλέψεις αλλά να ξέρεις πως δεν θα πληρωθείς για τον μισό μήνα! Παρόμοια μέτρα και σε άλλους κλάδους εργαζομένων.

Κατά τα άλλα, στο πανεπιστήμιο διεξάγονται οι πτυχιακές εξετάσεις, ενώ τα μαθήματα για τα υπόλοιπα έτη συνεχίζονται κανονικά. Οι εξετάσεις σε αυτά θα είναι τον Ιούνιο.

Και δυο σημερινές φωτογραφίες-το φθινοπωρινό Βίλνιους.

Καλοκαιρινή εικόνα και εμπειρία ενός χρόνου

Καλό μεσημέρι από το καλοκαιρινό Βίλνιους. Κι επειδή πολλές φορές τους προηγούμενους μήνες έβαλα φωτογραφίες με χιόνια, ιδού μια φωτογραφία σημερινή, απ’ το μπαλκόνι του διαμερίσματός μου. Το ανθισμένο Βίλνιους.

Σε δυο μήνες, κλείνω έναν χρόνο εδώ. Συνεχή χρόνο, χωρίς διακοπές: Δεν πήγα καθόλου στην Ελλάδα αυτό το διάστημα, ούτε και πουθενά αλλού. Και μέσα σε αυτούς τους μήνες, έζησα πολλά. Σίγουρα, δέθηκα ήδη με το Βίλνιους. Και ακόμα περισσότερο: Δεν θα άλλαζα την απόσπασή μου εδώ, με την απόσπαση σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, ακόμα και σε χώρες με πολύ μεγαλύτερα επιμίσθια.  Ακόμα κι αν μου πρότειναν σήμερα να ζητήσω απόσπαση σε άλλη χώρα, με μεγαλύτερο επιμίσθιο, δεν θα δεχόμουν. Θα εξαντλήσω στο Βίλνιους όλα τα χρόνια της απόσπασής μου.

Σε επόμενη εγγραφή, θα πω τα θετικά και αρνητικά της Λιθουανίας σε σύγκριση με την Ελλάδα. Πάντως, τα θετικά είναι περισσότερα!

Η “πράσινη γέφυρα”-μνημείο σοβιετικής εποχής

Στη σημερινή Λιθουανία, 18 χρόνια από την ανεξαρτησία, δεν έχει απομείνει απολύτως τίποτε που να θυμίζει τη σοβιετική εποχή. Τα αγάλματα του Λένιν έχουν όλα εξαφανιστεί, κάθε σύμβολο της Σοβιετικής Ένωσης έχει επίσης εξαλειφθεί, το κτίριο όπου στεγαζόταν η μυστική αστυνομία έχει μετατραπεί σε “μουσείο των θυμάτων της γενοκτονίας”.

Το μόνο ανέγγιχτο έργο της εποχής, είναι η εικονιζόμενη “πράσινη γέφυρα”. Μια από τις γέφυρες που ενώνουν τις δυο όχθες του ποταμού Neris. Στις τέσσερις άκρες της γέφυρας, βρίσκονται τέσσερις αγαλμάτινες συνθέσεις “σοσιαλιστικού ρεαλισμού”-ένα ζευγάρι αγροτών, ένα ζευγάρι εργατών, δυο στρατιώτες, δυο φοιτητές. Ποιος ο λόγος που αυτά τα μνημεία διασώθηκαν, εξηγείται από τους ίδιους τους Λιθουανούς: Σαν ένα κομμάτι που θα θυμίζει τη “σοβιετική” εποχή της πόλης. Εννοείται πως, τα αγάλματα υπάρχουν, έχουν όμως σβηστεί οι επιγραφές από τα βάθρα.

Αδιάφορο Πάσχα

Κυριακή του Πάσχα των καθολικών προχτές. Λοιπόν, μόνο στο κέντρο της πόλης έμειναν κλειστά τα μαγαζιά. Σε όλες τις άλλες συνοικίες, λειτούργησαν κανονικά! Ιδιαίτερα οι αλυσίδες σούπερ μάρκετ(για την Maxima έχω αναφερθεί παλιότερα) λειτούργησαν κανονικά όλα τα υποκαταστήματά τους. “Τυχεροί” υπάλληλοι, να εργάζονται πασχαλιάτικα. Αν και αυτοί, είναι “τυχεροί” μιας και εδώ δεν υπάρχει μέρα αργίας, τα μαγαζιά είναι ανοιχτά όλες τις μέρες της εβδομάδας.

Γενικότερα, πάντως, οι Λιθουανοί δεν είναι και τόσο φανατικοί καθολικοί. Μάλλον αδιάφοροι. Οι εκκλησίες δεν έχουν γενικά πολύ κόσμο, το Πάσχα μάλλον αδιάφορα πέρασε, ίσως μόνο μια μέρα που η οικογένεια βρίσκεται όλη μαζί και τρώει, κανένα ιδιαίτερο ή ξεχωριστό έθιμο.

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα να έχουμε εμείς οι Ορθόδοξοι-και μακάρι να βρισκόμουν στην Ελλάδα!

Ένα νοσοκομείο

Εγγραφή για ένα νοσοκομείο; Ίσως φαίνεται περίεργο. Όχι όμως για μένα-το νοσοκομείο αυτό συνδέθηκε με τη μοίρα μου, σε αυτό εγχειρίστηκα και διασώθηκα.

Το νοσοκομείο Santariskes λοιπόν, το μεγαλύτερο όχι μόνο του Βίλνιους, όχι μόνο της Λιθουανίας, αλλά και των τριων Βαλτικών χωρών. Κατά πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο βλέπετε στη φωτογραφία, αποτελείται από πολλά κτίρια και στεγάζει, εκτός του νοσοκομείου, πολυκλινικές οικογενειακής φροντίδας και άλλα.

Μπορεί η οικονομική κρίση να έχει προκαλέσει πολλά προβλήματα στη Λιθουανία, ωστόσο χωρίς επιπτώσεις στον τομέα της υγείας μέχρι στιγμής. Εδώ, είσαι σίγουρος, αν τυχόν χρειαστείς επείγουσα ιατρική φροντίδα, ότι από τον ασθενοφόρο που θα σε παραλάβει δεν θα λείπει τίποτα(με αποτέλεσμα να χάσεις τη ζωή σου), στο νοσοκομείο θα κάνουν ότι χρειάζεται για να επιζήσεις, θα σου φερθούν με αξιοπρέπεια, δεν θα σου ζητήσουν φακελάκι.

Πριν μπεις στο κυρίως κτίριο του νοσοκομείου, περνάς από το δίσκο-βιτρό που βλέπετε στη φωτογραφία. Επάνω έχει το Χριστό, το Βούδα, ένα μιναρέ. Συμβολισμός της ανεξιθρησκίας στην αντιμετώπιση της υγείας.

Στον περίβολο του τεράστιου νοσοκομείου, υπάρχει το “πάρκο των καθηγητών”. Διαμορφώθηκε πριν από λίγα χρόνια. Το πάρκο έχει χωριστεί σε 30 κομμάτια, καθένα με το όνομα ενός καθηγητή. Τριάντα καθηγητές, οι καλύτεροι της χώρας, διαφόρων ιατρικών ειδικοτήτων, έχουν τιμηθεί με την ονοματοθεσία του πάρκου. Στις φωτογραφίες, τα ονόματά τους και ένα κομμάτι του πάρκου.

Εκδήλωση της οικονομικής κρίσης-και όλοι περιμένουν τα χειρότερα

Κι όμως-αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία, είναι ο ήλιος και μάλιστα στις 11 το πρωί. Κατάθλιψη! Μετά από 5 μήνες χωρίς ήλιο, αλλά με άφθονο χιόνι, φάνηκε ο ήλιος-για λίγες μέρες μόνο, ο ήλιος όπως τον βλέπετε στη φωτογραφία. Και άρχισαν πάλι οι βροχοπτώσεις. Αντιλαμβάνομαι τώρα τη μελαγχολία που διακρίνει τα έργα των συγγραφέων της βόρειας Ευρώπης! Όσο για μένα, ελπίζω έστω για μια εβδομάδα να επισκεφτώ την Κρήτη το καλοκαίρι.

Η οικονομική κρίση εκδηλώθηκε. Τον τελευταίο καιρό, η αλυσίδα καταστημάτων Maxima(είχα μιλήσει γι αυτήν σε προηγούμενη εγγραφή), έκλεισε επτά καταστήματά της στο Βίλνιους-και ποιος ξέρει πόσα άλλα σε όλη τη χώρα. Δεκάδες εργαζόμενοι άνεργοι. Όσο για μισθούς; Μια φίλη, που εργάζεται σε μια άλλη αλυσίδα καταστημάτων διατροφής, τη Norfa, μου είπε πως ο μισθός της πριν ένα χρόνο ήταν 1.500 Λίτας(περίπου 440 Ευρώ). Σήμερα, έχει μειωθεί στα 800 Λίτας(περίπου 230 Ευρώ). Απλός ο τρόπος: Η εργοδοσία προτείνει στον εργαζόμενο μείωση αποδοχών και, αν αυτός δεν συμφωνήσει, καταλαβαίνει πως επίκειται η απόλυση. Και ποιος εργαζόμενος το ριψοκινδυνεύει με την τεράστια ανεργία; Υπάρχουν εργαζόμενοι που δουλεύουν σε 2 ή 3 δουλειές, για να συμπληρώσουν ένα εισόδημα της τάξης των 700 Ευρώ. Και τα πράγματα όλο και χειροτερεύουν.

Ένας θάνατος στην Ελλάδα-και γιατί νιώθω τυχερός

Διαβάζοντας την είδηση ότι ένας πολίτης 53 ετών στη Θεσσαλονίκη έχασε τη ζωή του μέσα στο ασθενοφόρο, επειδή δεν υπήρχαν αυτοκόλλητα για τον απινιδωτή(!!) νιώθω τυχερός που έπαθα το έμφραγμα σε μια χώρα σαφώς πιο φτωχή από την Ελλάδα, αλλά με σεβασμό στον άνθρωπο.

Πολλές φορές έχω σκεφτεί τον τελευταίο μήνα τι θα είχε συμβεί αν πάθαινα το έμφραγμα στην Κρήτη. Λοιπόν, έμενα στην Κίσαμο. Αν πάθαινα το έμφραγμα εκεί, θα με μετέφεραν στο Κέντρο Υγείας. Αν το ασθενοφόρο ήταν εκεί(ένα ασθενοφόρο για Κέντρο Υγείας ολόκληρης επαρχίας), θα με μετέφεραν στο Νοσοκομείο Χανίων(αν το ασθενοφόρο είχε τα απαραίτητα για να επιζήσω ως το νοσοκομείο). Στο νοσοκομείο αν ήμουν τυχερός, θα έβρισκα κάποιο καρδιολόγο, όχι ιδιαίτερα έμπειρο-που κατά πάσα πιθανότητα θα αρνιόταν να προχωρήσει στην εγχείριση. Οπότε σήμερα απλούστατα δεν θα ήμουν εδώ!

Η “φτωχή” Λιθουανία, μου πρόσφερε δωρεάν την δύσκολη εγχείριση, τη σωτηρία μου, τέλεια περίθαλψη στο νοσοκομείο και δωρεάν πρόγραμμα αποκατάστασης σε ειδικό κέντρο.

Ευτυχώς που δεν ήμουν στην “αναπτυγμένη” Ελλάδα!!

Τελευταία(;;) χιόνια-ανάπτυξη διαδικτύου

Λένε πως είναι τα τελευταία χιόνια για φέτος. Μακάρι-για να δούμε! Με έχει πιάσει η ψυχή μου με τόσο χιόνι. Άντε να ξαναδώ λίγο ήλιο! Μέχρι να βρω ευκαιρία να πεταχτώ για λίγες μέρες στην Κρήτη, να δω πραγματικά ήλιο.

Εντύπωση μου έχει προκαλέσει η ανάπτυξη του διαδικτύου. Κλάσεις μπροστά από την Ελλάδα. Εδώ, δεν υπάρχουν λογαριασμοί που ταχυδρομούνται. Είτε για κινητό τηλέφωνο, είτε για σταθερό, είτε για τραπεζικές εργασίες ή κάρτες, η ενημέρωση γίνεται αποκλειστικά μέσω διαδικτύου. Και φυσικά, οι ηλικιωμένοι ή όσοι δεν γνωρίζουν, πηγαίνουν σε κρατικά κτίρια και τους εκτυπώνουν ότι τους ενδιαφέρει. Και δεν υπάρχει φοιτητής χωρίς διαδίκτυο σπίτι του-λογικό, μιας και είναι πάμφθηνο, όπως έχω ξαναγράψει: Μόλις 8 Λίτας(2 Έυρώ και κάτι ψιλά) το μήνα, για dsl σύνδεση.