ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ

Δεκέμβριος 2, 2009

Η ιστορία ενός ναού

Η εκκλησία του αγίου Casimir. Όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις (και σε όλες τις χώρες), η ιστορία ενός κτιρίου ή ενός μνημείου, φανερώνει και μια μεγάλη περίοδο από την ιστορία της χώρας.

Η συγκεκριμένη εκκλησία, ήταν η πρώτη που χτίστηκε στο Βίλνιους σε ρυθμό μπαρόκ  από τους Ιησουίτες. Ο θεμέλιος λίθος, που χρειάστηκε να τον σύρουν 700 άνθρωποι, μπήκε στα 1604. Τον 18ο αιώνα,  ανακαινίστηκε και προστέθηκαν 13 βωμοί μπαρόκ στο εσωτερικό της, οι περισσότεροι από τους οποίους καταστράφηκαν από τον στρατό του Ναπολέοντα.

Το 1868, η εκκλησία πέρασε στην ρωσική ορθόδοξη εκκλησία.

Μετά τη λήξη του 2ου παγκοσμίου πολέμου και την ενσωμάτωση της Λιθουανίας στη Σοβιετική Ένωση, η εκκλησία αυτή μετατράπηκε σε Μουσείο Αθεϊσμού. Το 1991, με την ανεξαρτησία της Λιθουανίας, πέρασε πάλι στα χέρια των Ιησουιτών.

Και δυο φωτογραφίες, του παλιού Δημαρχείου και της πλατείας μπροστά σε αυτό. Και από τις φωτογραφίες καταλαβαίνετε πως ο καιρός είναι καλός, ηλιοφάνειες ενώ μπήκε ο Δεκέμβριος. Να δούμε για πόσο ακόμα.

Advertisements

Νοέμβριος 15, 2009

Το «Πολυτεχνείο» της Λιθουανίας-από την ανθρώπινη αλυσίδα, στην εξέγερση

Filed under: δημοκρατία, ιστορία, μνημεία — kagiales58 @ 8:33 μμ

Σε δυο μέρες, τιμούμε την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στην Ελλάδα. Και η Λιθουανία, ωστόσο, έχει το δικό της «Πολυτεχνείο»-με την έννοια της θυσίας για την ελευθερία και ανεξαρτησία.  Αλλά πριν από την ημέρα αυτή, προυπήρξε το γεγονός της «ανθρώπινης αλυσίδας» ή του «Βαλτικού δρόμου» όπως το αποκαλούν οι κάτοικοι των Βαλτικών χωρών:

Στις 23 Αυγούστου 1989, τρία αντιπολιτευόμενα το σοβιετικό καθεστώς κινήματα(λιθουανικό, λετονικό, εσθονικό) διοργανώνουν αυτή την εκδήλωση. Η επιλογή της μέρας είναι συμβολική: συμπληρώνονταν, την ημέρα εκείνη, 50 χρόνια από την υπογραφή του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ.

2Την ημέρα εκείνη λοιπόν, περίπου 2.000.000 άνθρωποι ενώνουν τα χέρια τους σε μια ανθρώπινη αλυσίδα, που ξεκινά από τον πύργο Gedimino του Βίλνιους(κοντά στον καθεδρικό ναό) και διασχίζει και τις τρεις Βαλτικές χώρες, περνώντας από τη Ρίγα και καταλήγοντας στο κάστρο Toompea του Ταλίν. Συνολικά, η αλυσίδα έχει μήκος περίπου 600 χιλιόμετρα.

 

 

 

 

3

Το γεγονός αυτό, όπως είναι φυσικό, τιμάται και από τις τρεις Βαλτικές χώρες.  Στην  εικόνα, βλέπετε μια πλάκα που υπάρχει στην πλατεία του καθεδρικού ναού, με τη λέξη «STEBUKLAS»  που σημαίνει «Θαύμα».

 

 

 

 

 

 

Μετά από εκείνη τη μέρα, ήταν φανερό πως το ποτάμι δεν θα γύριζε πίσω. Ο άνεμος της αλλαγής που φυσούσε σε όλες τις ανατολικές χώρες, φυσούσε έντονα και στη Λιθουανία. Και μάλιστα εδώ ο λαός δεν απαιτούσε απλώς δημοκρατία-αλλά και και ανεξαρτησία.

5Τον Ιανουάριο του 1991, ο πύργος της τηλεόρασης δέχεται επίθεση από τον σοβιετικό στρατό: Από τις 11 Μαρτίου του 1990, το κοινοβούλιο της Λιθουανίας (στο οποίο, μετά από εκλογές, πλειοψηφούν οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης), ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της χώρας. Η Ρωσία αντιδρά με εμπάργκο και με την στρατιωτική επίθεση στον πύργο. Το αποτέλεσμα της επίθεσης: 14 πολίτες νεκροί και 700 τραυματίες. Είναι το «Πολυτεχνείο» της Λιθουανίας. Αλλά τα γεγονότα τρέχουν και η ανεξαρτησία της χώρας (όπως και των άλλων Βαλτικών χωρών) είναι γεγονός. Λίγες μέρες μετά, στις 4 Φεβρουαρίου 1991, η Ισλανδία γίνεται η πρώτη χώρα που αναγνωρίζει το ανεξάρτητο Λιθουανικό κράτος. Και στα τέλη Αυγούστου του 1993, φεύγουν από τη χώρα και τα τελευταία σοβιετικά στρατεύματα.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.